badawczo rozwojowa
ZAGADNIENIE 08 · ULGA B+R W ORZECZNICTWIE

Strefa ekonomiczna, decyzja o wsparciu i limit zwolnienia

Ulga B+R przy zwolnieniu strefowym i decyzji o wsparciu, w tym po wyczerpaniu limitu pomocy.

Wnioski z orzecznictwa

Co jest niesporne: Prowadzenie działalności w specjalnej strefie ekonomicznej lub na podstawie decyzji o wsparciu samo w sobie nie wyklucza ulgi B+R. Art. 18d ust. 6 ustawy o CIT ogranicza ją tylko w zakresie kosztów uwzględnionych w kalkulacji dochodu zwolnionego.

Gdzie sądy orzekają różnie: Rozbieżność dotyczy sytuacji, w której limit pomocy publicznej został wyczerpany — czy koszty strefowe wykraczające poza limit wracają do ulgi B+R.

Która linia przeważa: Stanowisko korzystne dla podatnika ma więcej orzeczeń, ale II FSK 549/21 ze stycznia 2024 r. jest nowszy i wprost nie podziela poglądu z II FSK 724/21, powołując unijny zakaz kumulacji pomocy publicznej. Kwestii nie można uznać za zamkniętą.

Jeżeli łączysz zwolnienie strefowe z ulgą B+R, rozważ wniosek o interpretację indywidualną, zanim odliczenie trafi do zeznania.

NSA

II FSK 549/21

26 stycznia 2024 r.Niekorzystny

Kalkulacja dochodu zwolnionego obejmuje wszystkie przychody i koszty działalności strefowej, a nie tylko tę ich część, która mieści się w limicie pomocy. Koszty kwalifikowane tej działalności nie podlegają więc uldze B+R także po wyczerpaniu limitu zwolnienia.

Sprawa: spółka z o.o. prowadząca prace B+R w specjalnej strefie ekonomicznej i na podstawie decyzji o wsparciu chciała odliczyć w uldze tę część kosztów, która przypada na dochód opodatkowany po wyczerpaniu limitu pomocy. Dyrektor KIS odmówił, WSA we Wrocławiu oddalił skargę, a NSA oddalił skargę kasacyjną spółki — podatnik przegrał w obu instancjach.

Znaczenie praktyczne

To rozstrzygnięcie idzie w przeciwnym kierunku niż wcześniejszy wyrok II FSK 724/21, którego stanowiska ten skład wprost nie podzielił. Oznacza to, że jeżeli planujesz odliczenie kosztów strefowych po przekroczeniu limitu pomocy, musisz liczyć się z realnym ryzykiem sporu, a wynik zależy od składu orzekającego. Bezpiecznie w uldze pozostają natomiast koszty prac B+R wyraźnie przypisane do działalności prowadzonej poza zezwoleniem i poza terenem z decyzji o wsparciu — i to rozdzielenie przeprowadź w ewidencji od początku.

Więcej o sprawie

Stan faktyczny

Wniosek o interpretację złożyła spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadząca działalność badawczo-rozwojową jednocześnie na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia oraz na terenie objętym decyzją o wsparciu. Z obu tytułów korzystała ze zwolnienia podatkowego — formy regionalnej pomocy publicznej, która podlega limitowi kwotowemu.

Spółka wyczerpała limit zwolnienia w 2018 r. w ramach zezwolenia, a w przyszłości spodziewała się tego samego w ramach decyzji o wsparciu. Dochód z działalności strefowej przestał więc być w całości zwolniony.

Problem

Spółka uważała, że koszty kwalifikowane należy podzielić proporcjonalnie: ta ich część, która przypada na dochód faktycznie zwolniony, jest objęta zakazem z art. 18d ust. 6 ustawy o CIT, ale część przypadająca na dochód opodatkowany już nie — i tę można odliczyć w uldze B+R.

Dyrektor KIS się nie zgodził. Jego zdaniem kalkulację dochodu zwolnionego przeprowadza się dwuetapowo: najpierw oblicza się cały dochód z działalności objętej zezwoleniem lub decyzją, a dopiero potem stosuje limit pomocy. W tej kalkulacji uczestniczą wszystkie koszty kwalifikowane, więc żaden z nich nie wchodzi do ulgi. WSA we Wrocławiu podzielił stanowisko organu i oddalił skargę spółki.

Stanowisko sądu

NSA oddalił skargę kasacyjną. Z art. 17 ust. 4 i dodanego od 30 czerwca 2018 r. ust. 6a ustawy o CIT wynika, że działalność strefową wydziela się organizacyjnie, a wielkość zwolnienia ustala się w oparciu o przychody i koszty tej wydzielonej jednostki. Ustawodawca nie zastrzegł, że chodzi tylko o część kosztów mieszczącą się w limicie.

Sąd powiązał też słowo „kalkulacja” z ogólną definicją dochodu (art. 7 ust. 2 ustawy o CIT): najpierw oblicza się dochód z działalności strefowej za dany rok, a dopiero potem ustala, czy jest zwolniony w całości, czy w części. Wyczerpanie limitu nie zmienia tego, że przy obliczeniu tego dochodu uwzględniono wszystkie koszty danej działalności.

Decydujący okazał się argument z prawa pomocy publicznej. Zarówno zwolnienie strefowe, jak i ulga B+R stanowią pomoc publiczną w rozumieniu art. 107 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Zastosowanie obu rozwiązań do tych samych kosztów oznaczałoby kumulację pomocy, możliwe przekroczenie dopuszczalnego pułapu i obowiązek notyfikacji. Zdaniem sądu art. 18d ust. 6 ustawy o CIT realizuje właśnie zasadę niekumulowania pomocy — i dlatego odnosi się do całego roku podatkowego, w którym podatnik ze zwolnienia skorzystał, bez zastrzeżenia, że zwolnienie musi objąć cały dochód.

Dla praktyki najważniejsze jest jednak to, że skład orzekający wprost oświadczył, iż nie podziela poglądu wyrażonego w wyroku II FSK 724/21 — czyli w orzeczeniu, które dotąd uchodziło za rozstrzygające tę kwestię na korzyść podatników i na które powoływały się sądy wojewódzkie, m.in. we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 180/23. Zagadnienie, które wydawało się zamknięte, jest więc ponownie otwarte.

Przepisy

Art. 18d ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w brzmieniu od 30 czerwca 2018 r.: prawo do odliczenia przysługuje podatnikowi korzystającemu ze zwolnień z art. 17 ust. 1 pkt 34 lub 34a „jedynie w odniesieniu do kosztów kwalifikowanych, które nie są przez podatnika uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego z podatku na podstawie tych przepisów”. Art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a oraz ust. 4 i ust. 6a — zwolnienie dla dochodu z działalności w strefie lub z decyzji o wsparciu, obowiązek organizacyjnego wydzielenia tej działalności. Art. 7 ust. 2 — definicja dochodu. Powołano także art. 107 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej oraz rozporządzenie Komisji z 17 czerwca 2014 r. w sprawie wyłączeń blokowych.

Aktualność: kwestia jest w orzecznictwie sporna. Art. 18d ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu od 30 czerwca 2018 r. nie zmienił się, ale NSA orzeka rozbieżnie: ten wyrok stoi w opozycji do II FSK 724/21 oraz do wyroków sądów wojewódzkich I SA/Rz 32/21 i I SA/Wr 180/23. Przed przyjęciem korzystnej wykładni należy zweryfikować aktualny stan orzecznictwa.

LEX nr 3709317

NSA

II FSK 724/21

9 września 2021 r.Korzystny

Koszty kwalifikowane poniesione w trakcie roku już po wyczerpaniu limitu zwolnienia strefowego nie są uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego, więc wolno je odliczyć w uldze B+R – nawet jeśli dotyczą działalności prowadzonej w strefie.

Sprawa: producent działający w specjalnej strefie ekonomicznej na podstawie pięciu zezwoleń wyczerpał pulę pomocy publicznej w połowie 2020 r. i chciał odliczyć koszty poniesione po tym momencie. Dyrektor KIS odmówił, WSA w Rzeszowie uchylił interpretację, a NSA oddalił skargę kasacyjną organu – podatnik wygrał prawomocnie.

Znaczenie praktyczne

Prowadzenie działalności w strefie nie odbiera prawa do ulgi B+R. Decyduje moment poniesienia kosztu względem wyczerpania limitu pomocy publicznej. Oznacza to konieczność bieżącego, comiesięcznego liczenia dochodu strefowego w trakcie roku – nawet przy zaliczkach uproszczonych – oraz wydzielenia kosztów B+R ponoszonych po tej dacie na odrębnych kontach. Bez takiej ewidencji nie da się wykazać, których kosztów zwolnienie już nie objęło.

Więcej o sprawie

Stan faktyczny

Spółka z o.o. prowadzi działalność produkcyjną na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie pięciu zezwoleń. W latach wcześniejszych korzystała ze zwolnienia strefowego, ale pula pomocy publicznej była na wyczerpaniu – na rozliczenie za 2020 r. pozostawało według jej wyliczeń około 98 tys. zł. W przypadku najnowszego zezwolenia limit wyczerpał się jeszcze przed uruchomieniem produkcji, bo spółka otrzymała dotację.

Spółka stale rozwija asortyment i udoskonala procesy produkcyjne, co potwierdzają zgłoszenia patentowe i planowane uruchomienie centrum badawczo-rozwojowego. Zaliczki na podatek wpłaca na zasadach uproszczonych, ale na potrzeby wewnętrzne co miesiąc liczy generowany dochód i dzięki temu potrafi wskazać moment pełnego wykorzystania zwolnienia. Od połowy 2020 r. – czyli już po tym momencie – księguje koszty prac badawczo-rozwojowych na odrębnych kontach.

Problem

Pytanie dotyczyło kosztów kwalifikowanych poniesionych w tych miesiącach 2020 r., w których zwolnienie strefowe już nie przysługiwało. Spółka zaznaczyła, że kosztów tych nie przypisuje do działalności zwolnionej – ani bezpośrednio, ani kluczem przychodowym.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko za nieprawidłowe. Jego zdaniem kalkulacja dochodu zwolnionego polega na zsumowaniu wszystkich przychodów i wszystkich kosztów działalności strefowej za cały rok, a dopiero potem porównaniu podatku z limitem pomocy. Skoro efekty prac służą działalności objętej zezwoleniem, koszty B+R wchodzą do tego wyliczenia i ulga nie przysługuje. WSA w Rzeszowie uchylił interpretację, uznając, że art. 18d ust. 6 ustawy o CIT obejmuje tylko koszty, z których bezpośrednio wynika dochód zwolniony. Organ złożył skargę kasacyjną.

Stanowisko sądu

NSA oddalił skargę kasacyjną. Sąd zaczął od stwierdzenia, że ani ustawa o CIT, ani żaden inny akt nie definiuje pojęcia „kalkulacja dochodu zwolnionego”. Sięgnął więc do słowników – i doszedł do wniosku, który nie usatysfakcjonował żadnej ze stron: obie metody mieszczą się w językowym znaczeniu tego słowa. Metoda organu, liczona rocznie, jest prawidłowa. Metoda spółki, polegająca na bieżącym liczeniu dochodu od początku roku aż do zrównania się z limitem, również jest prawidłowa i prowadzi do tego samego wyniku.

NSA dodał argument systemowy wspierający spółkę: skoro zwolnienie jest limitowane kwotowo, podatnik strefowy ma obowiązek ustalać dochód na bieżąco w ciągu roku, a nadwyżkę ponad limit traktować jako opodatkowaną. Koszty poniesione po przekroczeniu limitu nie mogły wejść do kalkulacji dochodu zwolnionego, bo ten dochód został już wcześniej zrealizowany.

Wykładnia historyczna nie przesądziła sprawy – porównanie kolejnych wersji art. 18d ust. 6 ustawy o CIT (pierwotnie przepis całkowicie odbierał ulgę podmiotom strefowym) nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Z analizy systemowej wynika natomiast, że korzystanie z więcej niż jednej ulgi w odniesieniu do przedmiotu nieobjętego inną preferencją nie jest zabronione, a dla podmiotów strefowych nie ma tu wyjątku.

Skoro wykładnia językowa prowadzi do dwóch równie mocno uzasadnionych wyników, a jeden z nich jest korzystny dla podatnika, NSA zastosował art. 2a Ordynacji podatkowej i rozstrzygnął wątpliwość na korzyść spółki. To ważny sygnał praktyczny: ulga przysługuje, ale podstawą jest reguła kolizyjna, nie jasny tekst przepisu.

Przepisy

Art. 18d ust. 2 i ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu nadanym ustawą z 10 maja 2018 r. o wspieraniu nowych inwestycji); art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT – zwolnienie strefowe; art. 9 ust. 1 i 1b ustawy o CIT – wyodrębnienie kosztów w ewidencji; art. 2a Ordynacji podatkowej – rozstrzyganie wątpliwości na korzyść podatnika; art. 174 pkt 1 i art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Aktualność: zasada obowiązuje, a orzeczenie jest prawomocne. NSA utrzymał w mocy wyrok I SA/Rz 32/21. Art. 18d ust. 6 ustawy o CIT w brzmieniu od 30 czerwca 2018 r. nie zmienił się. Warto pamiętać, że rozstrzygnięcie opiera się na zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, a nie na jednoznacznym brzmieniu przepisu – ten sam tok rozumowania powtórzył później WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 180/23.

LEX nr 3326513

WSA Wrocław

I SA/Wr 180/23

28 września 2023 r.Korzystny

Po przekroczeniu w trakcie roku limitu zwolnienia strefowego lub zwolnienia z decyzji o wsparciu podatnik może stosować ulgę B+R, ulgę na prototyp, ulgę prowzrostową i ulgę na robotyzację do kosztów związanych z działalnością strefową poniesionych po tej dacie.

Sprawa: producent komponentów do pojazdów elektrycznych działał w strefie i na podstawie decyzji o wsparciu, a limit zwolnienia wyczerpywał w trakcie roku. Dyrektor KIS odmówił prawa do czterech ulg kosztowych, a WSA we Wrocławiu uchylił interpretację – wygrał podatnik.

Znaczenie praktyczne

Ten sam mechanizm dotyczy wszystkich czterech ulg kosztowych, bo ustawodawca opisał je identyczną konstrukcją. Kluczowe jest, żeby ustalić moment wyczerpania limitu pomocy i oddzielić koszty poniesione po tej dacie. Wyrok przyda Ci się także jako argument procesowy: sąd uznał, że przepis da się odczytać na dwa równie dobrze uzasadnione sposoby, więc wątpliwość należy rozstrzygnąć na korzyść podatnika.

Więcej o sprawie

Stan faktyczny

Spółka z o.o. produkuje i sprzedaje komponenty do pojazdów elektrycznych. Działalność prowadzi na terenie specjalnej strefy ekonomicznej i korzysta okresowo ze zwolnienia strefowego oraz ze zwolnienia wynikającego z decyzji o wsparciu. Część dochodów – na przykład ze sprzedaży towarów handlowych, których sama nie wytwarza – nie jest objęta zwolnieniem i podlega opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Charakterystyczna jest sytuacja, której dotyczyło pytanie: w trakcie roku podatkowego spółka przekracza dostępny limit zwolnienia, przez co dochód z działalności, która co do zasady mogłaby być zwolniona, jest w części zwolniony, a w części opodatkowany. Pytanie objęło dwie grupy wydatków – koszty przypisane do tej „potencjalnie zwolnionej” działalności oraz koszty wspólne, dzielone kluczem przychodowym.

Problem

Spółka chciała wiedzieć, czy w takiej sytuacji może stosować cztery ulgi kosztowe: ulgę B+R, ulgę na prototyp, ulgę prowzrostową i ulgę na robotyzację. Jej zdaniem ograniczenia zapisane w tych ulgach dotyczą wyłącznie kosztów, które rzeczywiście weszły do wyliczenia dochodu faktycznie korzystającego ze zwolnienia.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej był przeciwnego zdania. Twierdził, że koszty działalności strefowej są uwzględniane w obliczaniu dochodu zwolnionego niezależnie od tego, czy cały ten dochód ostatecznie korzysta ze zwolnienia. O kosztach nieuwzględnionych w kalkulacji można jego zdaniem mówić dopiero wtedy, gdy w ogóle nie są kosztami działalności strefowej.

Stanowisko sądu

WSA we Wrocławiu uchylił interpretację. Sąd zauważył, że wszystkie cztery ulgi posługują się identyczną konstrukcją – odliczenie przysługuje, o ile koszty nie są uwzględniane w kalkulacji dochodu zwolnionego – więc rozstrzygnięcie musi być dla nich wspólne.

Istotą sporu było słowo „kalkulacja”. Sąd sprawdził jego znaczenie słownikowe i doszedł do wniosku niewygodnego dla obu stron: obie wykładnie mieszczą się w granicach języka. Metoda wyliczenia proponowana przez organ jest prawidłowa, ale metoda wskazana przez spółkę również prowadzi do poprawnego ustalenia dochodu zwolnionego i opodatkowanego.

Wykładnia historyczna też nie rozstrzygnęła sprawy. Pierwotnie art. 18d ust. 6 ustawy o CIT w ogóle odbierał prawo do ulgi podmiotom strefowym; od 1 stycznia 2018 r., a następnie od 30 czerwca 2018 r., przepis uzyskał obecny kształt, ale porównanie kolejnych wersji nie daje jednoznacznej odpowiedzi. Sąd odrzucił przy tym odwołanie organu do uzasadnienia projektu ustawy – powoływanie intencji ustawodawcy w celu zawężenia jasnego tekstu uznał za wyjście poza granice wykładni językowej. Wykładnia systemowa wskazała natomiast, że żaden przepis nie zakazuje stosowania ulg do kosztów ponoszonych po wyczerpaniu limitu, a przed podwójnym odliczeniem chronią osobne „wentyle bezpieczeństwa” (m.in. art. 18d ust. 5 ustawy o CIT).

Skoro dwie równie mocno uzasadnione wykładnie prowadzą do odmiennych wyników, a jedna z nich jest korzystna dla podatnika, sąd zastosował art. 2a Ordynacji podatkowej – nakaz rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości na korzyść podatnika. Powołał się przy tym na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego i uchwałę siedmiu sędziów NSA.

Przepisy

Art. 18d ust. 5 i ust. 6 ustawy o CIT (ulga B+R); art. 18ea ust. 9 i ust. 10 (ulga na produkcję próbną i wprowadzenie na rynek nowego produktu); art. 18eb ust. 8 i ust. 10 (ulga prowzrostowa); art. 38eb ust. 8 (ulga na robotyzację); art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT; art. 15 ust. 2 i 2a ustawy o CIT; art. 2a Ordynacji podatkowej.

Aktualność: wyrok sądu wojewódzkiego; dostępny tekst nie wskazuje, czy jest prawomocny. Sąd oparł rozstrzygnięcie na zasadzie rozstrzygania wątpliwości na korzyść podatnika, uznając obie wykładnie za jednakowo mocne – praktykę organów warto więc zweryfikować. Sąd powołał się na zbieżny wyrok NSA z 9 września 2021 r., II FSK 724/21. Podobnie orzekł wcześniej WSA w Rzeszowie w sprawie I SA/Rz 32/21.

LEX nr 3616534

WSA Rzeszów

I SA/Rz 32/21

18 lutego 2021 r.Korzystny

Firma działająca w specjalnej strefie ekonomicznej może rozliczyć ulgę B+R od dochodu opodatkowanego na zasadach ogólnych, który powstał po wyczerpaniu limitu zwolnienia strefowego – także gdy prace prowadzone są na terenie strefy.

Sprawa: producent kabli światłowodowych i sprzętu telekomunikacyjnego z pięcioma zezwoleniami strefowymi wyczerpał limit pomocy publicznej w połowie 2020 r. i od tego momentu księgował koszty B+R na osobnych kontach. Dyrektor KIS odmówił prawa do ulgi, a WSA w Rzeszowie uchylił interpretację – wygrał podatnik.

Znaczenie praktyczne

Wyczerpanie puli pomocy publicznej nie zamyka drogi do ulgi B+R. Warunek jest jeden: te same koszty nie mogą być jednocześnie uwzględnione w wyliczeniu dochodu zwolnionego i odliczone w uldze. Potrzebna jest ewidencja, która pozwala wskazać moment wyczerpania limitu i od tego momentu wydzielić koszty prac badawczo-rozwojowych na odrębnych kontach.

Więcej o sprawie

Stan faktyczny

Spółka z o.o. produkuje kable światłowodowe, sprzęt telekomunikacyjny oraz pozostałe przewody elektroniczne i elektryczne, a także prowadzi hurtową sprzedaż sprzętu elektronicznego. Zakłady produkcyjne działają na terenie specjalnej strefy ekonomicznej, a spółka ma pięć zezwoleń strefowych. Stale rozwija asortyment i udoskonala procesy produkcyjne – w 2019 r. złożyła dwa zgłoszenia patentowe i uzyskała patent, a w 2020 r. planowała uruchomienie centrum badawczo-rozwojowego.

Pula pomocy publicznej dostępna z tytułu zezwoleń była na wyczerpaniu: na 2020 r. pozostawało ok. 98 tys. zł. Spółka wpłaca zaliczki uproszczone, ale na własne potrzeby co miesiąc liczyła generowany dochód i dzięki temu potrafiła wskazać moment, w którym zwolnienie zostało w pełni wykorzystane. Od połowy 2020 r. – czyli już po tym momencie – zaczęła księgować koszty działalności B+R na odrębnie utworzonych kontach.

Problem

Spółka zapytała, czy może odliczyć w uldze koszty kwalifikowane poniesione w tych miesiącach 2020 r., w których ze zwolnienia strefowego nie mogła już korzystać, bo limit pomocy był wyczerpany. Podkreśliła, że koszty te nie będą przypisywane do działalności zwolnionej – ani bezpośrednio, ani kluczem przychodowym.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej uznał stanowisko za nieprawidłowe. Argumentował, że skoro efekty prac B+R służą działalności objętej zezwoleniem, to koszty te są kosztami działalności strefowej i jako takie wchodzą do obliczania dochodu zwolnionego – a ograniczenie z art. 18d ust. 6 ustawy o CIT mówi właśnie o kosztach uwzględnianych w kalkulacji tego dochodu. Dodatkowo twierdził, że moment wykorzystania pomocy publicznej przypada dopiero na dzień upływu terminu zeznania rocznego, więc w trakcie roku nie można uznać limitu za wyczerpany.

Stanowisko sądu

WSA w Rzeszowie uchylił interpretację. Sąd przypomniał, że obecne brzmienie art. 18d ust. 6 ustawy o CIT wprost dopuszcza korzystanie z ulgi przez podmioty działające w strefie lub na podstawie decyzji o wsparciu. Jedyne zastrzeżenie polega na zakazie podwójnego odliczenia tych samych wydatków – raz przy liczeniu dochodu zwolnionego, drugi raz w uldze.

Sąd zwrócił uwagę, że przepis nie zawęża pojęcia kosztów nieuwzględnianych w kalkulacji dochodu zwolnionego wyłącznie do działalności prowadzonej poza strefą albo nieobjętej zezwoleniem. Możliwa jest sytuacja – i tak było w tej sprawie – że wydatek wiąże się z działalnością strefową, a mimo to nie wszedł do wyliczenia dochodu zwolnionego.

Odrzucony został też argument o momencie rozliczenia. Podatek dochodowy rozlicza się wprawdzie rocznie, ale podatnik liczy dochód już w trakcie roku, bo wpłaca zaliczki. Z rozliczeniem puli pomocy nie może więc czekać do końca roku – z chwilą wykorzystania limitu przechodzi na zasady ogólne. Deklaracja roczna to czynność techniczna, potwierdzająca stan, który zaistniał wcześniej.

Sąd powołał się również na cel nowelizacji: zmiana art. 18d ust. 6 ustawy o CIT realizowała postulaty zgłoszone w Białej Księdze Innowacji, wśród których był postulat objęcia ulgą przedsiębiorców strefowych, którym zwolnienie już nie przysługuje. Przyjęcie wykładni organu oznaczałoby, że nowelizacja nic dla nich nie zmieniła.

Przepisy

Art. 18d ust. 1, ust. 5 i ust. 6 ustawy o CIT (w brzmieniu od 30 czerwca 2018 r.); art. 17 ust. 1 pkt 34 i 34a ustawy o CIT – zwolnienie strefowe i zwolnienie z decyzji o wsparciu; art. 15 ust. 2a ustawy o CIT – podział kosztów kluczem przychodowym; art. 9 ust. 1 i ust. 1b ustawy o CIT – obowiązki ewidencyjne.

Aktualność: wyrok sądu wojewódzkiego; dostępny tekst nie wskazuje, czy jest prawomocny. Przepis (art. 18d ust. 6 ustawy o CIT) w brzmieniu od 30 czerwca 2018 r. nie zmienił się. Ten sam kierunek wykładni przyjął później WSA we Wrocławiu w sprawie I SA/Wr 180/23, powołując się na wyrok NSA II FSK 724/21.

LEX nr 3151256

Pytania i odpowiedzi

Czy wyrok wydany w sprawie innego podatnika wiąże organ podatkowy?

Nie. Wyrok wiąże wyłącznie strony danej sprawy. Utrwalona linia orzecznicza, zwłaszcza NSA, ma jednak istotne znaczenie praktyczne: organy podatkowe często ją uwzględniają, a sądy orzekają w podobnych sprawach w zbliżony sposób. Ochronę prawną zapewnia natomiast interpretacja ogólna Ministra Finansów albo interpretacja indywidualna wydana dla danego przedsiębiorstwa.

Czym różni się wyrok WSA od wyroku NSA?

Wojewódzki sąd administracyjny (WSA) orzeka w pierwszej instancji. Od jego wyroku przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA). Wyrok NSA jest prawomocny i z reguły ma większe znaczenie jako wskazówka co do wykładni przepisu.

Co oznacza „uchylenie interpretacji” przez sąd?

Sąd uznał, że organ błędnie ocenił stanowisko podatnika lub wadliwie je uzasadnił. Organ jest wówczas obowiązany ponownie wydać interpretację z uwzględnieniem oceny prawnej sądu. Jeżeli sąd „oddalił skargę”, za prawidłowe uznał stanowisko organu.

Dlaczego baza zawiera wyroki oznaczone jako nieaktualne?

Wyroki te nadal są dostępne w bazach orzeczeń i bywają przywoływane w sporach z organami. Przedstawiamy je, aby wskazać, że późniejsze orzecznictwo lub zmiany przepisów doprowadziły do odmiennych wniosków. Przy takich wyrokach umieszczono szarą ramkę „nieaktualny” wraz z odesłaniem do aktualnego stanowiska.

Wyroki pochodzą z lat 2017–2020. Czy zachowują aktualność?

W znacznej części tak, ponieważ podstawowe przepisy dotyczące ulgi nie uległy zmianie. Przy każdym wyroku wskazujemy, czy zachowuje aktualność, czy zmieniły się przepisy oraz czy stanowisko sądu potwierdził Minister Finansów. Baza będzie uzupełniana o nowsze orzeczenia.

Gdzie można znaleźć pełny tekst wyroku?

W bezpłatnej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), po wpisaniu sygnatury, np. II FSK 34/18.

Czy można powołać się na te wyroki we wniosku o interpretację lub w sporze z organem podatkowym?

Tak. Organ powinien odnieść się do przywołanych orzeczeń, a odstąpienie od utrwalonej praktyki wymaga uzasadnienia. Pomagamy dobrać orzecznictwo odpowiednie do sytuacji przedsiębiorstwa.

Źródła

Piszemy, gdy zmieniają się przepisy o uldze B+R.

Zapis potwierdzasz linkiem z maila. Regulamin · Polityka prywatności